Jaloezie. Niets menselijks is mij vreemd. Bevallingsverhalen van anderen: hypnobirthing, weeën wegpuffen op een skippybal terwijl je in trance luistert naar de Doula-app. Als ik dit hoor, schiet ik vol. Sorry mensen, ik ben er nog niet klaar voor.

Bij de bevalling van Felix was er pijn met een hoofdletter P in het spel, al bij 2 cm ontsluiting. Met spoed naar de OK voor opnieuw een keizersnede. “Puf je weeën maar weg zonder geluid”, instrueerde een verpleegkundige mij droog. Woest en bang tegelijk was ik. Jullie. Weten. Niet. Wat. Ik. Voel. Een scheurende baarmoeder op de plek van het oude litteken bleek de oorzaak (uterusruptuur). 

Tot zover de bloederige taferelen. Kleine F. en ik brachten het er goed vanaf, maar het was kantje boord voor ons beiden. Een derde zwangerschap wordt afgeraden, vanwege een gehavende baarmoeder. Wat maakt het uit, dacht ik, met dit perfecte knulletje in mijn armen. Dat grote(re) gezin waar ik – zelf enig kind – van droomde, is nu bijzaak. 

Hallo, wereld

3,5 week eerder dan gepland, maar who cares, ik ben er!