Het zal moeilijker zijn. Meer zorgen en tranen – van blijdschap en verdriet. Meer brokken in de keel over dromen die in duigen vallen. Meer ritjes naar het ziekenhuis. Meer vragende blikken, onuitgesproken vooroordelen.

Maar ook intenser, bewuster, meer genieten van de kleine dingen. Herfstkleuren opsnuiven in het bos. Met Zus dansen in de woonkamer op K3. Samen een boek lezen over een mol met poep op zijn hoofd. Een pannenkoek eten en een snoet vol slagroom. Een schaterlach na een knuffel in je nek. 

In een vorig leven verwenden we onszelf met terrasjes in Amsterdam en avontuurlijke reizen. Missen doen we dit nog maar heel af en toe. Een borrel of feestje dat voorheen haast tot vervelens toe wekelijkse kost was, wordt nu een uitspatting om veel positieve energie uit te halen.  

Een mijlpaal die voor een ander kind normaal is, zal voor ons reden voor een feestje zijn. Nee, een leven van dagelijks kantoorstress en vijf dagen racen naar het kinderdagverblijf zit er voor ons niet in. Is dat erg? Volgens mij niet. Met jou wordt het leven juist mooier dan moeilijk.