Donkerblauwewolk.nl

Als de babytijd niet volgens het boekje gaat

Gaaf land, lieve mensen

Wat ben ik blij met Nederland, met alle geweldige zorg die dit land ons biedt. Dat zou ik stiekem graag delen met de mensen die klagen dat de bloemkool op is bij de Albert Heijn, dat ze geen zitplaats hebben in de trein of dat het spreekuur van de huisarts 10 minuten uitloopt.

In dit gave land wonen zoveel lieve mensen. Dat wil ik van de daken schreeuwen ten tijde van Twitter-terreur, Trump-tirades en tragiek rondom het klimaat.

Dankbaar

De familie die staat te springen om Zus te adopteren in hun gezin (en de neefjes en nichtjes die onderling ruziën over wie tijdens het eten naast Zus aan tafel mag zitten). De laborante die Felix tijdens het EEG kalmeert door zachtjes zelfbedachte liedjes voor hem te zingen en zijn handje te pakken. De buurvrouw die stilletjes een verse schaal lasagne voor onze voordeur zet na thuiskomst uit het ziekenhuis. De verpleegkundige die ik na zoveel dagen tegenkom op de gang en die vraagt hoe het met míj gaat. Alle mensen die kaarsjes voor ons branden. De artsen die zo dondersgoed begrijpen hoe belangrijk het is om ons als ouders over elk wissewasje te informeren. De vrijwilligers die in hun eigen tijd belangeloos het Ronald McDonald Huis schoon en draaiende houden. De schatten van leidsters van de crèche. De vrienden die afleiding bieden met goede gesprekken, sappige roddels en een dosis humor. De collega’s die na maanden van mijn afwezigheid oprechte berichtjes blijven sturen. De (schoon)familie naar wie we door deze donkerblauwe wolk nog dichter zijn toegegroeid. Mijn moeder die al haar toewijding in haar kleinkinderen en enige dochter plus schoonzoon stopt. 

In het Ronald McDonald Huis spreek ik een andere moeder die vertelt hoeveel liefde en warmte ook zij om zich heen ervaart. Dat de ellende toch nog ergens goed voor is. Precies dat. En wat zei ik ook alweer over de liefde maximaal voelen?

gedicht Prinses Máxima Centrum Utrecht

Ter ere van de opening van het Prinses Máxima Centrum in Utrecht, het grootste kinderkankercentrum van Europa.

Dit gedicht spotte ik toevallig op een gebouw (vanuit de auto dus een heel snel kiekje). Raakte me enorm! 

Vorige

Mooier dan moeilijk

Volgende

Prednison-baby

  1. peet

    Heel mooi

  2. Jan en Ans Timmermans

    Wat zijn Zus en Felix gezegend dat ze terecht gekomen zijn in zo’n mooi en warm gezin.
    Jullie zijn kanjers!
    Een prachtig blog…

    Lieve groetjes
    Jan en Ans

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén