Donkerblauwewolk.nl

Als de babytijd niet volgens het boekje gaat

De zon brak door…

…en ik smolt. Op het moment dat ik niet nóg vermoeider kon worden, was hij daar: die stralende lach! De eerste sinds weken. Even heb ik heel hard gehuild. Van blijdschap. De eindstreep van de prendisolon-afbouw is in zicht en jawel, de artsen en ervaringsdeskundigen hadden gelijk: de oude Felix komt terug! In zijn nek knuffelen, voor hem zingen, tegen hem kletsen, meneertje vindt het allemaal hilarisch. Zo ken ik hem weer, de kleine komiek.

Slapen gaat nog steeds niet van harte. De nozem (zijn gedrag én zijn kuif doen deze titel eer aan) wordt lachend wakker om 2.00 uur ’s nachts en wil dan het liefste een feestje bouwen. Hij lijkt zelfs een beetje “high” en hieperdepiep van de medicatie. Maar alles beter dan het eerdere gehuil. En ook dit wordt weer beter, daar heb ik nu alle vertrouwen in. Nog een week of wat prednisolon en dan over op hydrocortison (het zusje van prednison). En natuurlijk duimen dat het eerstvolgende EEG goed zal zijn… Maar eerst nog even verder smelten bij zijn schattige gegiebel!

Het weekdier in mij vindt dit oh zo’n mooi liedje. 

Vorige

En toen was ik blogger

Volgende

24-uur opladen

  1. Wat een geweldig nieuws! ?
    En wat leuk dat je steeds een liedje deelt bij je blogs. Ook ik word regelmatig geraakt worden door een nummer (Beer ziet mama opeens een traantje wegpinken en snapt er niks van) en ik heb er eigenlijk nooit aan gedacht deze te delen op mijn blog. Misschien pik ik je idee ? http://www.mamavan.blog

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén