Donkerblauwewolk.nl

Als de babytijd niet volgens het boekje gaat

F*cking zwaar

“Prima, we redden ons wel”, hoor ik mezelf zeggen wanneer een zorgverlener telefonisch informeert hoe het met ons gaat. Maar die nacht voel ik dat het alles behalve prima gaat. Ja, het had nog erger gekund. Ja, we genieten van de kleine dingen. Maar soms is het gewoon f*cking zwaar. En dat mag ook wel eens gezegd worden. 

Gekmakend slaapgebrek 

Omdat het slaapgebrek zich dusdanig opstapelt dat het me gek maakt. Felix wordt middenin de nacht klaarwakker. Luidkeels kraaien dat bij gebrek aan aandacht overgaat in hard huilen. Alles trekken we uit de kast. Klassieke muziek draaien, over zijn buikje aaien, tegen ons aan leggen. Niets helpt. Meneer is klaarwakker en wil spelen. Het duurt minstens 2 (soms 4!) uur voordat hij opnieuw in slaap valt. Insomnia, nacht na nacht na nacht… Heeft dit met de medicatie te maken? Met de epilepsie? Of is het “gewoon een fase”? We vermoeden dat zijn beperkte zicht en mogelijk geen onderscheid kunnen maken tussen dag en nacht een boosdoener is. Of misschien gedijt hij goed in het donker, in een prikkelarme omgeving? Het blijven speculaties… Hopelijk krijgen we na alle onderzoeken binnenkort duidelijkheid.

Gewone griep niet gewoon

Omdat een griep bij ons niet gewoontjes is. Felix blijft een zorgenkindje en koorts kan een trigger zijn voor epilepsie. Deze week waren zowel Zus als Felix ontzettend ziek. Maar liefst zeven dagen op rij koorts. Voor Felix bracht dit een arsenaal aan medicatie met zich mee. Hoewel ikzelf absoluut geen tijd heb om ziek te worden, ben ik nog steeds geen übermensch en inmiddels ook gevloerd. 

Vakanties in duigen

Omdat “even lekker ertussenuit” er voor ons bijna nooit inzit. De herfstvakantie en een vriendenweekend werden al gecanceld vanwege ziekenhuisopname Felix. Lang leve de annuleringsverzekering. Nu viel ook de carnavalsvakantie in het water. Aangezien we alweer maanden aan het dokteren zijn met de kleine man, is een kort tripje met zijn tweetjes ook niet echt een optie.

“Als we iets voor jullie kunnen doen”

Omdat ik soms geen uitweg zie en het voelt of we er alleen voor staan (al is dat onterecht). Lief bedoeld: mensen die zeggen “als we iets voor jullie kunnen doen…” Maar op de moeilijkste momenten moet en wil je er voor je eigen kindjes zijn. Als ze ziek zijn, niet lekker in hun vel zitten, als er “iets” is dat je niet vertrouwt… Er zijn maar weinig mensen die onze situatie echt begrijpen. En de mensen die je middenin de nacht kunt of durft te bellen zijn op één hand te tellen. Op dit soort momenten vind ik het moeilijk dat ik enig kind ben. Maar de mensen die er wél voor ons zijn, zijn goud. 

Energievretende schuldgevoelens 

Omdat ik, ondanks alle levenslessen omtrent zelfcompassie, nog steeds nodeloos streng ben voor mezelf. Ik voel me vaak bezwaard om van de aangeboden hulp uit onze omgeving gebruik te maken. Vind dat ik alles zelf moet kunnen. Verontschuldig mezelf om de haverklap. Sorry dokters, dat ik zoveel kostbare tijd van jullie in beslag neem. Sorry vrienden, dat ik tóch zo’n moeder ben geworden die bijna alleen maar over haar kinderen praat. Want ik maak simpelweg niets anders mee. Sorry vrienden en familie, dat ik misschien te weinig oog voor jullie had. Ik geef echt om je, maar het lukt me amper om zelf alle ballen in de lucht te houden. Ik vind dat ik te weinig terugdoe voor jullie. Sorry collega’s, dat ik zoveel met thuis bezig ben. Sorry ouders van andere zorgintensieve kindjes, ik mag niet klagen aangezien het bij jullie misschien nog zwaarder is. Loslaten en banaal gezegd schijt hebben aan schuldgevoelens die negatieve energie vreten: ik blijf het moeilijk vinden.

Nooit rust

Omdat we nooit, maar dan ook nooit rust hebben. Welkom in de wereld van jonge ouders, zou je denken. Maar ons gezin lijkt soms op een bedrijf dat we draaiende houden. Telefoongesprekken voeren met zorgverleners terwijl je je peuterpuberdochter in bedwang moet houden. Plannen, plannen, plannen, schuiven met werkdagen en oppas regelen, om aan al die zorg afspraken te voldoen.

Andermans geluk 

Omdat ik soms een beetje jaloers ben op het geluk van anderen. Er zijn baby’s geboren die Felix ruimschoots hebben ingehaald. Ik kan er steeds beter mee dealen, want vergelijk hem niet meer met andere kindjes. Maar soms steken andermans roze wolken nog een beetje. En ben ik stikjaloers als ik Facebook-foto’s zie van vrienden die (met of zonder hun kroost) shinen op vakantie. 

Alles gaat op 50%

Omdat ik het gevoel heb dat alles wat ik doe maar op 50% gaat. Op mijn werk ben ik met mijn hoofd bij thuis. Eenmaal thuis ben ik zo opgebrand dat ik geen energie over heb om iets anders te doen dan bank hangen en belachelijk vroeg mijn bed in te duiken. Voor mijn vrienden en familie ben ik er te weinig. Thuis stort ik soms in, waardoor ik alles uit handen moet geven aan Jip.

Vooruit blijven kijken

Het laatste jaar dachten we zo vaak: “Als we een paar maanden verder zijn, dan komt er vast meer rust en stabiliteit”. In januari was eindelijk alles op de rit, dachten we. Maar toen werd de grond weer onder ons vandaan geschoffeld. Ook nu blijven we vasthouden aan het vooruitzicht van “over een paar maanden”. Als de belangrijke onderzoeken voor Felix (nieuw EEG i.v.m. epilepsie / multidisciplinair screeningsonderzoek ontwikkeling / onderzoek Visio i.v.m zicht en visuele prikkelverwerking) achter de rug zijn. We meer duidelijkheid hebben over de zorg die hij nodig heeft. We stabiliteit vinden met een nieuwe gastouder aan huis. We eindelijk (hopelijk onbezorgd!) op vakantie kunnen samen. Het voorjaar aanbreekt.

De boot maakt nog steeds water

Iemand zei vorig jaar tegen me: “De boot moet stoppen met water maken, voordat hij weer vooruit kan”. Kortom, er moet rust in de tent zijn, ik moet tijd en ruimte voor mezelf hebben, met en voor Jip, voordat ikzelf weer goed kan gedijen. Dat betekent: meer zorg uitbesteden, de negatieve energievreters loslaten en de positieve energizers omarmen. De boot maakt momenteel zoveel water, dat ik me voorneem hiermee aan de slag te gaan. Hoe? Daarover later meer (in een blogpost met een positievere insteek ;-).

Voor nu genoeg zieligdoenerij! Om de luchtigheid er thuis in te houden, zing ik soms dit liedje (heerlijk!) en om deze blogpost nog een beetje vrolijk af te sluiten, deel ik ‘m graag met jullie:

Vorige

De onderbuik had het (helaas) bij het rechte eind (2/2)

  1. Peet

    de boot moet inderdaad eens stoppen het is lang genoeg geweest.
    groetjes Peet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén