Donkerblauwewolk.nl

Als de babytijd niet volgens het boekje gaat

Onderbuikgevoel: “gewone” babyprobleempjes of meer aan de hand…? (1/2)

6.00 uur ’s ochtends, een doordeweekse dag. Naast mij in het grote bed klinkt babygemopper, na weer een nacht gespook. Over 20 minuten gaat de wekker van Jip. Hoe ga ik deze dag overleven? Vandaag zorg ik voor peuter Zus en baby Felix, dus een interne snipperdag nemen is er niet bij. Maar oh wat ben ik moe (en daardoor labiel). Wordt dit ooit beter?

Wekenlang kwakkelen

Wekenlang zijn we aan het kwakkelen met Felix. Na een oor/keelontsteking leek de antibiotica aan te slaan. Maar zijn beterschap blijkt van korte duur. Met opnieuw hoge koorts en kreunen en steunen verwijst de huisarts ons naar de spoedpoli. Na urenlang wachten stuurt de kinderarts ons uiteindelijk naar huis met het vermoeden van “gewoon een virus”. Tot zover weinig spannends. 

Gewoon je gevoel volgen

Zorgen

Na ook van dit virus boven water te zijn, blijft de kleine man echter ellendig. ’s Nachts huilend wakker schrikken. Veel hoofdschudden en armpjes strekken (lijkt echter geen epilepsie, want is te doorbreken en geen wegdraaien van ogen). Spugen en zelfs braken na de laatste voeding ’s avonds. Overdag hangerig en weinig fut om te spelen. En misschien wel onze grootste zorg: zijn ontwikkeling gaat niet tot nauwelijks vooruit. 

“Gewoon een tandje” of is er meer aan de hand? 

Is het gewoon een griepje? Er heerst immers van alles. (Verborgen) reflux? Komt er een tand door? We krijgen de vinger er niet achter. Gevoelsmatig is het moeilijk het hoofd koel te houden. Na veel nachtelijk gepieker, hak ik de knoop door. We vragen om een nieuw EEG. De neuroloog neemt onze zorgen direct serieus en plant het hersenfilmpje al de volgende dag in met aansluitend een nacht opname ter observatie.

Op citytrip naar Nijmegen

Daar gaan we weer, op citytrip naar Nijmegen. Ruim 35 plakkers op die mooie lokken en inchecken op de kinderverpleegafdeling waar we een dag en een nacht duimen draaien. Ondanks de goede bedoelingen, kunnen ze klinisch weinig voor ons betekenen (als je een kind echt wil “observeren” moet je er volgens mij 24 uur een camera op zetten). De volgende middag volgt het verlossende woord. We mogen naar huis: op het eerste oog is er geen typisch Syndroom van West-beeld op het EEG te zien. Over de complete uitslag worden we volgende week gebeld. Voor nu dus goed nieuws. Zou er dan toch een ordinaire tand doorkomen? 

Multitaskende mama 

Een week later, vandaag weer een gewone mama-dag. Vermoeid laat ik Zus los in de speeltuin, terwijl Felix moppert in de wandelwagen. Het gestresste onderbuikgevoel gaat maar niet weg. Iets zit nog steeds niet lekker bij Felix. Ik pak de telefoon, om deze de rest van de dag niet meer los te laten. Terwijl ik ondertussen een lesje zindelijkheid geef door Zus op het potje te zetten (tevergeefs) en een fruithap naar binnenwerk bij Felix. Zelf eten of even rust pakken, zit er vandaag niet in. 

Verlossende woord

Bellen, bellen, bellen. Met het Radboud (is er inmiddels meer bekend over het EEG?), met het lokale ziekenhuis (kunnen we misschien iets doen aan reflux of obstipatie?) en met diverse gastouderbureaus – want oh ja, er is ook nog een oppas-probleem bijgekomen (daarover later meer). Einde dag volgt het verlossende woord. De neuroloog belt me terug: het EEG is toch niet goed. De epilepsie is terug. Geen “volledig Syndroom van West”, maar wel een voorstadium of onderdeel van. We worden uitgenodigd om morgen naar Nijmegen te komen, waar we het hele (ingewikkelde) verhaal uitgelegd krijgen op de poli.

Damn. It. (zacht uitgedrukt)

Even hard huilen. Mezelf bij elkaar rapen. Een wijntje inschenken (ik weet het mensen, daarmee ben ik geen lichtend voorbeeld). En vervolgens heel hard dansen op K3 (als iemand “Mama, Oya Lee, lied, dansen?!” smeekt aan je broekspijp kun je dat niet weerstaan).

Wordt vervolgd. 

Vorige

Stevige stoel en stoere Spiderman-sokken

Volgende

De onderbuik had het (helaas) bij het rechte eind (2/2)

  1. Oh shit zeg, dat is geen leuk nieuws (understatement). Heel begrijpelijk dat je dan behoefte hebt aan een potje janken en wijntje. Heel goed dat je naar je eigen gevoel geluisterd hebt! Veel sterkte nog. Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén