We zijn weer thuis. Na twee weken piepende monitors, binnenlopende artsen, verpleegkundigen, voedingsassistenten, schoonmakers, lactatiekundigen, logopedisten, maatschappelijk werkers. Momenten van angst en van opluchting wisselden elkaar op onvoorspelbare wijze af. Heen en weer lopen door de oeverloos lange ziekenhuisgang. Appjes sturen naar meelevende familie en vrienden over hoe Felix de nacht had doorstaan. 

Wat een rust, wat een stilte. Het voelt raar en vertrouwd tegelijk. We schieten direct in de praktische doe-modus. Waar moet de wieg staan, wat eten we vanavond? Ik weet niet hoe ik me voel, hoe ik me moet voelen. Huilen kan ik niet. Blij zijn is ook moeilijk. Afgestompt is het enige woord dat ik momenteel vind. 

weer thuis na 12 dagen ziekenhuis

Eén van de vele lieve kaartjes die we kregen