Donkerblauwewolk.nl

Als de babytijd niet volgens het boekje gaat

Oudejaarsmijmeren

Dankjewel, kleine man, ons grote geschenk van 2018. Dankjewel voor de levenslessen die jij bracht, nu al in jouw kleine bestaan.

Voor de liefde die van jou afspat. Altijd goede zin, altijd relaxed (behalve tijdens die verdraaide prednisonkuur). Knuffelbeertje. Alsof je wil zeggen: “Niet zo piekeren of verdrietig zijn, mam. Ik vind alles gezellig, alles leuk. Iedereen lief.” In een sentimentele bui roert jouw stralende lach mij tot tranen.

Dat je mij leerde dat niet alles in het leven zo f*cking perfect hoeft te zijn. Niet volgens het (groene) boekje, maar oh zo volmaakt, dat ben jij. 

Dat ik door jou mijzelf zo goed leerde kennen. Zowel de zwartste randjes als de luchtige, lieve hoekjes van mijn ziel. Dat ik stiekem zelfs een beetje trots ben op hoe ik uit dat donkere dal omhoog krabbelde (met de nodige credits voor Jip). 

De kleine dingen die ik leerde waarderen. Stralende herfstkleuren. Een Hollandse lucht, met donkerblauwe of knalroze wolken. Een glimlach om van te smelten. 

Er waren tijden dat ik “genieten” vervloekte: het werkwoord waar jan en alleman je als kersverse moeder mee om de oren slaat. Inmiddels weet ik weer wat het betekent. 

Vriendin kreeg deze “Geniet!”-oproep (die in onze beider allergie-zone zit) bij een kopje koffie en stuurde me dit fotootje (ze wist dat ik dit kon waarderen :-))

Dankjewel, grote Zus. Dat jij muziek in ons huis brengt. Ervoor zorgt dat elke dag weer luchtig is. Ik meedans en zing op Monique Smit (nooit gedacht dat dit mijn meest gedraaide Spotify-artiest werd). 

Bijna 2. Je wordt zo groot, gaat zo hard. Vandaag zei je opeens “champignon”. 

Dat ik dankzij jullie de feestdagen weer fijn vind. Eerdere jaren voelde kerst weemoedig. Stilstaan bij verdrietige dingen. Bij het gemis van geliefden die er niet meer zijn. Bij alle mensen die eenzaam zijn. Nu was daar vooral de kneuterigheid van ons gezin rondom de kunst-kitsch-kerstboom met plastic-fantastic (want onbreekbare) ballen. Knus. 

Natuurlijk vloeiden er ook wat traantjes. Voor de tv en het haardvuur liet ik ze ongegeneerd rollen, bij het Knoop Gala (stoere en lieve optredens), Joris’ Kerstboom (tranentrekkende verhalen) en Lion (prachtige film).

Dat ik een beetje milder werd. Voor mezelf, voor anderen en de wereld om mij heen. Misschien vind je “mild” een zweverig modewoord uit boeddhistische contreien. Maar mij brengt het veel goeds. En hoe mooi zou het zijn als er in het nieuwe jaar een tegenbeweging ontstaat, tegen gele hesjes-klaagzangen, social media-polarisatie, politieke instabiliteit en ontevredenheid over nooit genoeg. #mildheidiszo2019 #nietsteklagen #liefzijnvoorelkaar #ietsaardigs #gewoontevreden

Kerstkaartje van Mooismaken http://mooismaken.nl

Een vriendin gaf ons dit kerstkaartje, met de oproep om in 2019 aardig te (blijven) zijn voor elkaar. Aardigheid is precies dát wat de wereld mooier maakt. De spijker op z’n kop. 

Op naar een imperfect, kneuterig en mild 2019. 

Omslagfoto: Kerstkaartjes “Je bent een engel” gemaakt door Zus.

Vorige

Schommelschip van emoties

Volgende

Waarom ik wél Google… en hoe lotgenotenverhalen mij (soms) helpen

  1. Bart en Danique

    Hieperdepiep voor grote zus!!!!
    Heeft ze genoten van haar taartje vandaag😊

  2. Roel

    Ah! One day late! Maar geflapstaart met Zus! Goed kunnen vieren?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén