Donkerblauwewolk.nl

Als de babytijd niet volgens het boekje gaat

Perfecte vakantieplaatjes doorgeprikt

Vakantie vieren met jonge kids is hard werken. Het regent vandaag pijpenstelen. Bij elkaar op de lip in de bungalow vragen we ons af hoe we deze dag doorkomen. Het humeur van Zus lijkt gevoelig voor het slechte weer, net als dat van haar moeder. De Zweedse blokhut bevat helaas geen behang waar we een peuter achter kunnen plakken. We verschonen de ene na de andere luier, aangezien Felix een rij tanden doorkrijgt. Bergen met was zeul ik naar de wasserette, want Zus heeft haar zindelijkheid gestaakt. Felix viert feest bij ons op de kamer, de nachten breken ons op. Nee, van deze momenten maakte ik geen Insta-waardige foto’s.

Ik zeg tegen mezelf: stop met klagen over luxe issues. We zijn in het prachtige Zweden. Felix zijn gezondheid is stabiel. Drie weken geen zorgafspraken, niet nadenken over werk of andere verplichtingen. Alleen ons gezin. Tegelijkertijd heb ik de zorgen over Felix en onze toekomst niet thuis gelaten. Integendeel. Er ontstaat ruimte in mijn hoofd, waardoor ik meer maal. Ik zie gezinnen met oudere kinderen, ravotten op het strand, mountainbiken, vissen vangen. Ineens realiseer ik me dat Zus soort van enig kind zal zijn. Geen gelijke broer om aan op te trekken of in de haren te vliegen. Op sommige momenten is het glas halfleeg.

Het kost me een paar dagen, maar ik schakel de knop om en de wereld ziet er weer mooier dan mooi uit. De kindjes genieten zichtbaar van alle aandacht. Zus bootst de perfecte Zweedse tongval na door overal lukraak “knäckebröd!” te roepen. We oefenen extra vaak met Felix, wat direct zijn vruchten afwerpt. Rollen doet hij vaker, opstrekken gaat steeds hoger. We maken onszelf wijs dat hij “papa” zegt (“papapapapaaaawawawabrabbelbrabbel”).

Verwachtingen bijstellen

Deze vakantie is voor ons een les. Dat het goed te doen is: een iets langere autoreis met die twee. Dat Scandinavië een fijn vakantieoord is, waar het rustig en niet te heet is. Dat je geen hoge verwachtingen moet hebben van de activiteiten die je kunt ondernemen op een dag. Dat van fysiek bijkomen alles behalve sprake is. Maar dat drie weken zonder Wifi en to-do-list best gezond is. Op vakantie ervaar ik ook verdriet en gepieker. Misschien is dit wat ze ‘verwerken’ noemen? Maar op de meeste dagen schijnt de zon, letterlijk en figuurlijk. Net het echte leven… Op het blog ‘De wereld van Anna Sophie’ lees ik deze treffende vergelijking: ‘Vakantie is als wijn drinken. Je moet het leren waarderen en oefening – veel verschillende wijnen proeven- baart kunst.’ Dus we schenken nog maar een glaasje in. 

Wat is het leven mooi met alleen zand, water en een emmer (met dank aan het kinderdagverblijf dat Zus het recept van ‘heksensoep’ leerde)

Trots op Zus die op haar gympies deze berg opwandelde (terwijl pa en ma hun profi bergschoenen droegen) en Felix die zonder te morren in de draagzak mee werd gezeuld.

Moose alert! Dit beest stormde aan tijdens het schommelen en crashte neer in de speeltuin.

Voelen aan het zand…

Prachtig geposeerd. Het fotomoment werd gevolgd door een gejengel vanwege een natte broek.

 

De schermtijd werd drie weken lang vervangen door muziek luisteren. De liedjes van Ageeth de Haan (vooral die van Gonnie & Gijsje) zijn momenteel favoriet. 

Vorige

7x onbedoeld lullig door de buitenwereld

Volgende

Achter de klapdeuren

  1. Meike Mommers

    Hoi Magreet,
    Ik ben bij je blogs terecht gekomen nadat ik hoorde over je zoontje. Heb er een aantal gelezen. Erg ontroerend (en bovendien goed geschreven!)
    Ik ga je volgen!

    Wij zijn overigens net terug van kamperen met de kinderen in Frankrijk. Het is inderdaad hard werken 😉
    Groeten Meike

    • Magreet

      Ha Meike, Dank voor je berichtje, leuk! Ik stuur je even een mailtje zo. En… KAMPEREN met kleine kinderen? Respect!! Haha..
      groetjes, Magreet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén