Donkerblauwewolk.nl

Als de babytijd niet volgens het boekje gaat

Tag: ziekenhuis (Page 1 of 2)

Onderbuikgevoel: “gewone” babyprobleempjes of meer aan de hand…? (1/2)

6.00 uur ’s ochtends, een doordeweekse dag. Naast mij in het grote bed klinkt babygemopper, na weer een nacht gespook. Over 20 minuten gaat de wekker van Jip. Hoe ga ik deze dag overleven? Vandaag zorg ik voor peuter Zus en baby Felix, dus een interne snipperdag nemen is er niet bij. Maar oh wat ben ik moe (en daardoor labiel). Wordt dit ooit beter?

Meer lezen

Stevige stoel en stoere Spiderman-sokken

Januari was rustig en druk tegelijk. Ups & downs. Geen grote tegenslagen gelukkig! Ik geef jullie deze keer een uitgebreidere update. 

Meer lezen

Goed nieuws

“Goed!” kan ik voor het eerst weer oprecht antwoorden op de vraag hoe het met ons gaat. De huilie-huilie-fase van Felix (wegens prednison-bijwerkingen) is voorbij, de kleine baas lacht weer om de slechte grappen van zijn ouders, speelt erop los en slaapt sinds een aantal dagen goed. Als klap op de vuurpijl komt daar vandaag een positieve EEG-uitslag bij. 

Meer lezen

Prednison-baby

2x moeder in een jaar (en een paar maanden)

Het leven met twee kleintjes, die qua leeftijd zo weinig van elkaar verschillen, is topsport. Aaf Brandt Corstius beaamt dit in haar boek ‘Het jaar dat ik (2x) moeder werd’. Heerlijk luchtige laidback-lectuur, waarbij ik hardop moest lachen om herkenbare taferelen. Met spaghetti in het haar de baby de fles geven terwijl de dreumes om “toet” gilt. 

Meer lezen

Medische update donkerblauwewolk.nl

Medische update

Na anderhalve week mogen we naar huis. Watskeburt en hoe nu verder? De medische feiten op een rijtje voor de geïnteresseerden… Disclaimer: ik ben geen dokter, maar geef mijn Jip-en-Janneke-interpretatie van hetgeen we vernamen van de witte jassen.

Meer lezen

Nijmegen

Nijmegen, het San Francisco van de lage landen. Met haar glooiende winkelstraten en al die frisse, sportieve types met paardenstaart en Fjällräven-rugzak op de racefiets sjezend naar werk of school. Op deze zonnige ochtend, na overnachting in het ziekenhuis, trap ik op de leenfiets van het Ronald McDonald Huis richting stad om een boodschap te doen. De heuvels op en af, de wind door de haren. Ik verruil de Spotify-afspeellijst ‘Life sucks’ voor ‘Een goede bui’. Het is een betere dag. 

Gehaktbal

Kon je sommige dagen er maar tussenuit knippen. Zo’n dag dat je het even niet ziet. Ter afleiding lees ik de Linda op Felix’ kamertje. De voedingsassistente is de zoveelste die binnenloopt deze ochtend: “Goedemorgen! Wat wil Felix eten vandaag?”

Meer lezen

Syndroom van West

Felix is nu een halfjaar. Hoera, zou je denken, maar deze mijlpaal vormt aanleiding om onszelf achter de oren te krabben. Bij het consultatiebureau constateerden we al dat sommige ‘ontwikkel-dingen’, zoals zijn hoofd optillen, minder goed gaan dan een maand geleden.

Meer lezen

Thuis

We zijn weer thuis. Na twee weken piepende monitors, binnenlopende artsen, verpleegkundigen, voedingsassistenten, schoonmakers, lactatiekundigen, logopedisten, maatschappelijk werkers.

Meer lezen

Licht aan het einde van de tunnel

En toen begon het karretje van de achtbaan opeens weer omhoog te klimmen. Aan elkaar en aan geluksmomentjes, daar moet je je aan vasthouden. Te beginnen met: jou weer voor het eerst zelf wassen en in onze armen houden. Het moment suprême: je wordt losgekoppeld van de beademing en drinkt zelfstandig weer een beetje uit de borst. Infuus na infuus wordt verwijderd. Zo snel kan het dus ook bergopwaarts gaan.

Meer lezen

Page 1 of 2

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén