Je hebt het zo’n tien jaar fijn samen, kijkt elkaar diep in de ogen en besluit: we willen een kindje. Waarom ook alweer? Wanneer het niet volgens het boekje gaat, op de meest moeilijke momenten, is het waardevol om op die reden terug te grijpen.

Wij wilden een kindje, zoals zovelen, om zoveel mogelijk uit het leven te halen en de liefde maximaal te voelen. Hoe je het ook wendt of keert, dat hebben we al die tijd gedaan en dit doen we nog steeds. 

Ongeduldig als ik ben, wil ik dat dingen zo snel mogelijk ‘geregeld’ zijn. Maar zo werkt dat niet met moeder natuur. Dus toen het even duurde, was dat best moeilijk. Onze vriendenkring baby-boomde vrolijk verder. Anderhalf jaar en een ziekenhuistraject (voor de insiders: ovulatie-inductie met Clomid vanwege PCOS) later was het raak! Na een perfecte zwangerschap en een enigszins frustrerende bevalling (keizersnede wegens niet-vorderende ontsluiting) was ze daar: onze eigengereide, om-op-te-eten Zus. Een onvergetelijke tijd vol kraam-clichés brak aan. Voor meer info over kolven, inbakeren, eerste hapjes en de komst van tandjes verwijs ik naar Oei ik groei!, Ouders van Nu of naar mijn lieve vriendinnen, die ernaar smachten om #babyspam uit te wisselen. 

We overleefden de eerste maanden en kwamen langzaamaan toe aan een betere nachtrust. Zowaar ontstaat dan een moment dat je het weer gezellig hebt met z’n tweeën, zonder dat er een baby tussen je in ligt te knorren. In de wetenschap dat ik moeilijk zwanger werd, namen we een risico. In het geval dat Zus nu al een grote zus zou worden, zou dat hoogstens een beetje vroeg en daarmee pittig zijn, maar tegelijkertijd overkomelijk en geweldig. Het leven valt nu eenmaal niet te plannen, zo wisten we inmiddels. 

Geluk zit in een klein hoekje. Toen Zus een halfjaar jong was, ontdekten we dat we snel met z’n vieren zouden zijn. Shocking, maar te gek! De volgende ochtend belde ik stiekem in een hoekje op kantoor de verloskundige. “Sorry. Ik ben weer zwanger”, meldde ik enigszins bezorgd, want na een keizersnede adviseren ze je om even te wachten met een volgend kuiken. Geruststellende woorden aan de andere kant van de lijn kalmeerden mij enigszins. Ook deze (bijna) negen maanden vlogen voorbij zonder noemenswaardige problemen. Als je de bloeddrukverhogende verbouwing van ons nieuwe huis tussendoor niet meerekent. Ach, luxe-issues… 

Zus bekijkt echo van ons gelukje

“Pap, ik wil liever Bumba kijken!”